\

اماکن دیدنی شهر بندرعباس

نقاط دیدنی شهر بندرعباس


معبد هندوها

معبد هندوها

پرستشگاه بُت‌ِگوران یا معبد هندوها یکی از آثار تاریخی شهر بندرعباس است که در مرکز شهر در خیابان امام خمینی، روبروی بازار روز قرار دارد.
ساختمان این معبد، در سال ۱۲۱۰ (قمری) در زمان حکومت محمدحسن‌خان سعدالملک حاکم وقت بندرعباس، از محل جمع‌آوری هدایای هندوها، توسط تجار هندی ساخته شده‌ است.
طرح این بنا کاملاً از معماری پرستشگاه‌های هندی متأثر است. این معبد از جمله نشانه‌های معدود تاریخی بندرعباس است که توجه هر تازه‌واردی را به خود جلب می‌کند.
کوه گنو

کوه گنو

چشمه آبگرم گنو در کوه گنو واقع شده که در فاصله ۳۴ کیلومتری از شمال شرقی بندرعباس قرار دارد. این چشمه و بخش‌های اطراف آن مکانی مناسب برای استراحت و تفرج‌های خانوادگی است.
با وجود اینکه آب و هوای استان هرمزگان در اغلب مواقع سال گرم و شرجی است، اما محیط اطراف کوه گنو به دلیل ارتفاع زیادش آب و هوای معتدلی دارد و البته باید بدین نکته نیز توجه داشت که دلیل شرجی بودن هوای این استان همین کوه گنو است. زیرا این کوه که با ارتفاع ۲۳۴۷ متری ششمین کوه بلند این استان به حساب می‌آید، مانع عبور بخارات آب دریا می‌شود و در نتیجه هوای این استان اغلب شرجی است. معتدل بودن آب و هوای این کوه باعث می‌شود که گردشگران زیادی به این منطقه سفر کرده و ساعاتی را در آنجا سپری کنند. لازم به ذکر است که گنو به‌عنوان منطقه حفاظت شده شناخته می‌شود.

حمام گله داری

حمام گله داری

تنها حمام‌ تاریخی‌ در بندرعباس‌، حمام گله‌داری است‌ که‌ در محله‌ اِوَزی‌ها قرار دارد و یکی از نقاط دیدنی این شهر به شمار می‌رود.
قدمت این حمام به دوره قاجاریه می‌رسد و تاریخ احداث آن به اواخر قرن سیزدهم هجری قمری برمی‌گردد. حمام وقفی متعلق به مسجد گله داری و واقف آن تجارتخانه حاج شیخ احمد گله داری است. این بنا دو دوره مرمت را در سی سال گذشته پشت سر گذاشته‌ است.
اگر بنای این حمام را از نزدیک ببینید، ردپای سنگ‌های دریایی، سنگ‌های اسفنجی، گچ دست کوب و ساروج محلی را در آن پیدا خواهید کرد که به خاطر رطوبت بالای منطقه، در بنا به کار رفته‌اند. مصالحی که دلیل انتخاب‌شان قدرت جذب بالای رطوبت بوده است و این روزها، همین سنگ‌های بادوام هم در مقابل رطوبت بالای منطقه تسلیم شده‌اند و رفته رفته تخریب می‌شوند.

غار خرسین

غار خرسین

غار خرسین یکی از معدود غارهای نمکی بکر و دست نخورده استان هرمزگان است. این غار در بخش سیاهو در شمال شرقی و در فاصله ۸۰ کیلومتری مرکز استان واقع است. محیط کوه غالباً از سنگ‌های ناپایدار و نمکی تشکیل شده است، از اینرو پیشروی در این غار باید با احتیاط کامل انجام شود. ارتفاع دهانه غار ۳ متر، عرض دهانه ۴ متر و طول غار ۱۷۸ متر است. پس از طی چند متر وارد تالاری می‌شوید که در واقع بزرگ‌ترین و تنها تالار این غار است. پس از حدود ۱۰ متر پیشروی در تالار به یک حفره یا به اصطلاح گربه رو واقع در سمت چپ تالار می‌رسید که شما را وارد راهروی اصلی غار می‌کند. این راهرو بدون داشتن راه‌های فرعی و گمراه کننده تا طول ۱۷۰ متری داخل غار پیش می‌رود. هنگام ورود به راهرو بسادگی متوجه شیب غار می‌شوید و این شیب به‌طرف بالا تا رسیدن به انتهای غار ادامه می‌یابد.

موزه مردم شناسی

موزه مردم شناسی

ساختمان موزه خلیج فارس نمونه‌ای نادر و گرانبها در معرفی معماری جنوب ایران است‌. این ساختمان سنگ محکی است برای نقد و بررسی معماری موجود در منطقه و مقایسه آن با گذشته نه‌چندان دور. موزه در سه طبقه با زیربنای دو هزار و ۴۰۰ متر مربع بنا شده که طبقه همکف یا اول دارای فضای معماری عمومی، خدماتی، کتابخانه تخصصی و نمایشگاه است. طبقه دوم به بخش مردم‌شناسی تعلق دارد که شامل گالری بازار سنتی، آزاد‌سازی قلعه هرمز، صید و صیادی است. طبقه سوم موزه نیز با توجه به غنای فرهنگی، تاریخی استان هرمزگان شامل بخش‌های باستان‌شناسی است.
در وسط عمارت این موزه لنج نسبتاً بزرگی تعبیه شده که جلوه ویژه‌ای به موزه بخشیده و ارتفاع بادبان آن به نورگیر طبقه سوم می‌رسد‌ اما موزه آب که قدمت آن به دوره صفویه می‌‌رسد متشکل از دو بركه گرد و طولی با زیر بنای 210 متر مربع است که به منظور نمایش اشیا‌ و سالن نمایش تابلوهای عكس و همچنین فضا‌های رو باز با مساحت 1580 متر مربع طراحی شده و اقلامی که در آن به نمایش گذاشته شده‌اند شامل انواع كوزه (جهله) ، انواع خمره آب به نام «كروش»، خمره‌های سنگى (موو) و تصاویری از ظروف آب است . در مجموع این موزه برای آشنایی با آثار و ابنیه تاریخی مربوط به آب و همچنین چگونگی تلاش انسان‌ برای حفر چاه‌های آب و قنات مفید است.